Domaine de Sivas Dagboek

We hebben al weken prachtig droog zonnig weer met knalblauwe luchten. Heerlijk, een heel verschil met de meter sneeuw van vorig jaar. Dat geeft zin om flink aan de slag te gaan, wat maar goed is ook, want we hebben veel te doen.

De drie cursussen die we geven lopen als een trein en geven veel energie. Ze vragen natuurlijk ook elke week weer tijd aan voorbereiding en uitvoering. Arnaud is inmiddels bestuurslid van het MJC, een cursuscentrum in Veynes met 250 - 300 betalende cursisten die wekelijks een of meer activiteiten komen doen. Een hele actieve club dus, waar hij nu en dan echt druk mee is. Bovendien organiseren we een winter-lezingencyclus in Oze, om mensen ook in de koude en (voor sommigen…) stille wintermaanden een activiteit en ontmoetingsmogelijkheden te bieden. Hartstikke leuk om diverse Ozois over hun passie te horen vertellen; je leert mensen zo op een heel nieuwe manier kennen.

Het werk voor de gemeenteraad is rustig momenteel. Het wachten is op de subsidies voor de waterzuiveringsinstallatie. Als dat binnen is kan de inschrijving, aanbesteding en uitvoering beginnen. Het volgende grote onderwerp wordt de landelijke herindeling van gemeentes. Elk dorp is verplicht binnenkort deel uit te maken van een samenwerkingsverband en die verbanden moeten behoorlijk groot zijn. Als je als dorp dit niet zelf regelt doet de prefect dat voor je, en hoewel er allemaal overlegtoestanden in het leven worden geroepen, kan hij/zij je uiteindelijk verplichten. Voor Oze is dit al geregeld, maar de vrees is dat op termijn de kleine dorpen verplicht gaan worden samen te werken in bv “nieuwe gemeentes’ opdat niet elk dorp meer zijn eigen gemeenteraad heeft. Voorlopig is dit nog niet het geval, maar in Frankrijk moet je heel ruim van tevoren zelf het initiatief nemen, want anders blijkt opeens op een hoger niveau alles al voor je dichtgetimmerd te zijn. Zonder dat je hier ooit over geinformeerd was uiteraard.

De houtkap gaat onverminderd voort. Het is imposant om te zien hoeveel grote vrachtwagens vol stammen langsrijden. Afgelopen weken waren er twee man fulltime bij ons aan het werk: een om de bomen te zagen en te strippen, de ander om alles naar het verzamelpunt voor de vrachtwagens te vervoeren. En dat zes dagen per week, negen uur per dag! Het lijkt erop dat het nu langzaamaan klaar begint te raken. Benieuwd hoeveel het ons op gaat leveren…

In de Ferme vordert het werk gestaag. We zijn een volle week bezig geweest om de oude lijmlaag van de vloer te branden en te krabben, niet bepaald een gezond klusje. De plavuizen liggen er inmiddels in en we zijn begonnen met voegen. Het wordt hartstikke mooi!

Ook de reserveringen voor volgend jaar komen binnen, en de contracten gaan dus weer de deur uit. La Lavandole loopt weer het best, en is al volgeboekt van half juni tot half augustus. Ook de andere twee zijn in trek, dus we hopen op een goed verhuurjaar!

Inmiddels zijn we al een paar weken aan de gang met onze klus voor deze winter: La Ferme oppimpen. Elk jaar gaan we met een van de huizen aan de gang om weer een verbetering door te voeren. Deze winter is La Ferme aan de beurt. We willen de slaapkamers beneden verbeteren.

We gaan per kamertje aan de gang, zodat we niet met half af werk blijven zitten als een en ander wat langer duurt dan gedacht. Zo beginnen we met de kamer die nu het verst weg in La Ferme is.

De vloeren bestaan momenteel uit een soort plastic tegels. Deze willen vervangen door originele authentieke franse tegels: de tomettes. Hiervoor moeten de tegels en de daarbij gebruikte lijm goed verwijderd worden. Dit blijkt al meer werk dan gedacht.

De wastafel in één van de kamers zal vervangen en verplaatst worden. Deze zal dan minder plaats in beslag nemen. Tevens willen we de warmwaterleiding aanleggen. Ik weet niet of dit af zal komen, omdat we dan meerdere kamers overhoop moeten halen.

Ook de electriciteit zal gemoderniseerd worden. In de kamer is momenteel slechts 1 lichtpunt en 1 stopcontact. Er zal een lichtpunt bij komen boven de wastafel. En er komen dubbelstopcontacten bij de bedden, zodat er ook bedlampjes aangesloten kunnen worden.

Het nadeel van deze laatste activiteit is echter dat dan de electriciteit in de gehele boerderij herzien moet worden. De huidige stoppenkast voldoet al lang niet meer aan de normen. De bedoeling is dat er een nieuwe stoppenkast komt met voldoende groepen (18 ipv 3). Beetje bij beetje gaan we de huidige groepen dan opsplitsen, zodat alles op norm komt.

Kortom al met al een hele klus, maar leuk om weer verder te gaan met de modernisering.

Let the beauty we love be what we do

Rumi

Nous vous souhaitons une merveilleuse 2011 plein de douceur.

Tijdens ons verblijf in Nederland is er een lekkage ontstaan in een van de leidingen. In Nederland hadden we al contact gehad met opa over dit probleem: hij had geen water meer. Gelukkig heeft de buurman hem kunnen helpen door wat water aan te voeren. Geen water is zeer vervelend: niet meer kunnen wassen of de wc doortrekken. Je realiseert je niet hoe vaak je de kraan even opendoet.

Dus na onze terugkomst alle gites langsgeweest om te kijken waar het probleem was ontstaan. In de Poème bleek de leiding te zijn gesprongen. Blijkbaar was de leiding bevroren geweest en is het hele reservoir in de gite leeggelopen. We hadden tegen de vorst een kacheltje neergezet, maar die deed het niet meer, omdat de stop gesprongen was.

Gelukkig was het probleem makkelijk te ‘verhelpen’ door de hoofdkraan van de Poème dicht te draaien. We kunnen nu weer het reservoir langzaam vol laten lopen. Wat de schade in de Poème is moeten we afwachten tot alles goed droog is. Het lijkt mee te vallen, maar de vloer zal opnieuw gelakt moeten worden.

Inmiddels zijn we al lang weer terug en Frankrijk en hebben ons reguliere level opgepakt. De terugreis verliep voorspoedig. De wegen waren redelijk schoon. Alleen in België hadden ze maar één baan van de snelweg goed schoongemaakt,  dus was het niet altijd mogelijk om in te halen. Verder was het in Frankrijk goed en hadden we alleen wat regen of natte sneeuw.

Tegen 3 uur waren we bij de garage aangekomen. Hij had net die ochtend de onderdelen gekregen en was bezig ze te vervangen. We moesten dus nog een paar uur wachten. We hebben al onze bagage bij hun gestald en de huurauto teruggebracht. Daarna hebben we nog een beetje door Dole gelopen. Het heeft een leuk centrum en doet aan de Alsace denken, dus duitse invloeden.

Tegen 6 uur waren we bij de garage terug, hebben betaald, de auto ingepakt en zijn weer op weg gegaan. Waarna we na een goede reis om middernacht er weer waren.

We hadden besloten om deze kerstdagen weer naar Nederland te gaan. Het was inmiddels twee jaar terug dat we er waren, dus weer hoog tijd. Inmiddels al weer een paar dagen bij Oma doorgebracht en nu bij Simon. Langzamerhand de boodschappenlijstjes afgewerkt en kunnen we wat aan het ontspannen beginnen.

De heenreis was een hele onderneming. We zijn met de Pickup op weg gegaan, ook omdat we verwachtten sneeuw tegen te zullen komen. Helaas hoorden we vreemde geluiden komen van het rechter achterwiel van de auto. Zo snel mogelijk van de snelweg af en op zoek gegaan naar een garage. Het viel nog niet mee om een generieke garage te vinden, al de merk-garages wilden ons niet helpen.

Gelukkig konden bij een garage in Rochefort, vlakbij Dôle terecht. De garage had wel even tijd nodig om te onderzoeken wat er aan de hand was. De kogellagers waren stuk gegaan. En dat was juist het onderdeel dat vervangen was door onze garage. Dus ze hebben iets niet stuk gegaan. Dit kwamen we pas de volgende dag te weten, na een nacht in een hotel in Rochefort doorgebracht te hebben.

En een en ander kon niet in een paar dagen gemaakt worden. We hebben toen maar besloten om een auto te huren en daarmee naar Nederland te reizen. Op de terugweg pikken we de Pickup dan wel weer op. De reis naar Nederland liep verder voorspoedig, geen last van sneeuw, wel veel mist, geen gladheid.

Inmiddels al weer een dikke week geleden is men begonnen met het kappen van het bos. We zijn een 3 jaar terug begonnen met dit project. Eerst een plan maken van wat we met het bos willen, hoe de stand van zaken is en wat we echt gaan doen. Een en ander netjes op papier gezet door iemand van de CRFP.

Resultaat van de analyse was dat de kwaliteit van ons bos belabberd was en grotendeels gekapt moest worden. Dat is iets dat we wel verwacht hadden, omdat we de bomen voor onze ogen dood zagen gaan. Het bos heeft een klap gekregen van de hittegolf in 2003 en is daar niet van te boven gekomen.

Een dik anderhalf jaar terug hebben we ons bos te koop aangeboden en in het voorjaar is er op ingegaan. Het hout zal gebruikt worden als brandhout en grondstof voor papier. Geen hoge kwaliteit dus, maar gezien de grote hoeveelheid dood hout zijn we al lang blij.

Als lid en membre d’honeur van de feestcommissie hebben we dit jaar een herfst-/halloween feest georganiseerd in Oze. ‘s Middags hebben we met de kinderen (±10) een lampion gemaakt. Vervolgens konden alle inwoners van Oze hun zelfgebakken tarte de fruits d’automne brengen voor de wedstrijd. We hadden twee juryleden gevraagd om te jureren: een oma met veel familie ervaring op het gebied van taarten en een jongen die de opleiding tot (banket-)bakker doet. De taarten werden gebracht toen de jury nog niet aanwezig was en elke “bakker” trok daarna een nummer om op zijn of haar taart te plaatsen; anonimiteit gegarandeerd!.

We vonden het wel spannend, want we hadden geen idee of er veel mensen mee zouden doen. Het risico was uiteraard dat er weinig taarten en veel mensen voor de daarna geplande gouter zouden komen. Voor de zekerheid hadden we zelf in elk geval maar een echt hollandse appeltaart en een druiven-walnotentaart gebakken. De zaal was uitbundig versierd met herfst- en halloweenversierselen, alle Ozois hadden een uitnodiging in de bus gekregen en we hadden nog wat affiches in het dorp opgehangen. Nu maar afwachten…

Lampionnen maken met de kinderen was een sukses; er waren dus 10 kinderen gekomen, heel mooi voor zo’n dorp. En toen werden de taarten gebracht: veertien mensen bleken in totaal aan het bakken te zijn geslagen! De grote versierde tafel stond helemaal vol!
Ook de proeverij was een sukses, het hele dorp liep uit om de jurering te horen en te proeven natuurlijk. Een oudere man kwam toen het feest in volle gang was met een harde klop op de deur binnen, geheel verkleed, met masker en pruik en al. Groot sukses natuurlijk, iedereen moest maar raden wie het was.

De jury heeft alle taarten geproefd, en na rijp beraad konden ze niet kiezen tussen twee taarten die volgens hen duidelijk het beste waren. Drie keer raden: de taarten van Arnaud en Inge! Uiteindelijk hebben ze gekozen voor de Hollandse appeltaart en ging Arnaud met de prijs naar huis: een keukenschort met het opschrift: Meileure tarte d’Oze 2010. Veel hilariteit en Fraude-geroep natuurlijk, maar ook groot applaus.

Nadat alle taarten vrijwel op waren gingen de ouderen naar huis en konden de kinderen een tour door het dorp gaan maken met de lampions en de door oma gestuurde lampjes uit Nederland. Eveneens een groot sukses en ze kwamen met twee grote boodschappentassen barstensvol snoep, koek en chocola weer terug.

De dag werd afgerond met een horrorfilm ‘s avonds om elf uur, vooral door alle pubers van het dorp gewaardeerd.

Het valt niet altijd mee om iets voor het dorp te bedenken dat aanslaat, maar dit was een groot sukses. De bakkers en baksters waren al druk bezig om te bedenken en te bespreken wat ze volgend jaar gaan bakken!

Het hele weekend van Toussaint (Allerzielen en Allerheiligen) waren alle gIites bij ons verhuurd voor een yoga cursus. We waren bang voor overstroming in de Lavandole vanwege de vele regen, maar gelukkig ging alles prima. Uitstekende sfeer, iedereen erg tevreden, en volgend jaar komen ze weer. Misschien zelfs al in februari!

De avond van maandag en de nacht op dinsdag organiseerde Alwin zoals elk jaar zijn Halloween feestje in La Ferme. Het was hem weer gelukt om een groep vrienden hier te krijgen, een hele prestatie op het Franse platteland. Met z’n zevenen hebben ze tot vier uur ‘s morgens games gespeeld, gegeten, horrorfilms gekeken en midden in de nacht buiten rond gespookt.

Nu is het weer rustig hier. Er komt nog een groep een lang weekend rollenspelen doen en verder is het weer gewoon werk: de cursussen die we geven zijn weer begonnen, er wordt volop hout gekloofd voor de haard, we werken aan de afvoer van het huis, hebben volop vergaderingen, m.n. voor de Conseil Municipal en maken de gîtes winterklaar. Gelukkig is het prachtig weer: Alpse blauwe luchten, volop zon en dik 20 graden ‘s middags.

Inmiddels is de herfst in volle gang. De berghellingen zijn driftig aan het verkleuren. Het wordt frisser en de haard is geregeld aan. Het lukt nog wel om ‘s-middags en af en toe ‘s-avonds op het terras te eten, maar dan moeten we snel naar binnen.

Herfst betekent ook dat de appeloogst is begonnen. We zijn inmiddels een week aan de gang. De appelgaard het dichtst bij ons huis is inmiddels vrijwel leeg. Alle plukkers moeten maandag aan de andere gaard beginnen. Wij mogen de laatste resterende bomen maandag leeg plukken en dan gaan wij ook over naar de andere boomgaard.

Het is dit jaar lastiger dan anders om in het goede ritme te geraken. We hebben het plukken een keer gestaakt wegens de regen, ik moest een dag naar Marseille voor twee harttesten en ik was een dag ziek (de trip naar Marseille was vermoeiender dan ik dacht).

Nog een dikke week plukken en dan gaan we met de wintervoorbereidingen beginnen (planten binnen, houtvuur op maat maken).

Nu de zomer voorbij is, is het een mooi moment om terug te blikken op wat we zoal gedaan hebben. Ik had geen zin om voor elke activiteit wat te bloggen. Hier alsnog een beschrijving van enige feesten en bijeenkomsten.

Uiteraard waren er weer de vele vide greniers, de zolderopruimingen. We hebben er weer verschillende bezocht, zo herinner ik mij Veynes, Chateauneuf d’Oze, Chabestan en Batie Montsaleon. Het is leuk om wat rond te lopen, wat bekende mensen tegen te komen, maar we komen zelden met iets thuis.

Concerten e.d. zijn er ook regelmatig. We gaan altijd naar de concerten in Oze en Chabestan, met name omdat we hen willen ondersteunen en de organisatoren goed kennen. In Oze was er een pianoconcert Chopin en in Chabestan waren de poolse zangers weer uitgenodigd. We zijn ook nog naar een dans-conferentie in het kasteel van Montmaur geweest. De voorstelling Fusion Froide hadden we al een keer gezien en we zijn hier naar toe gegaan om pascal te steunen. En Alwin heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om een en ander te filmen. Verder is er bij elke activiteit wel muziek te horen, zoals de avondmarkten van Veynes en de feesten in Le Saix of St.Auban d’Oze.

En dan zijn er onze eigen activiteiten. We hebben weer meegeholpen met het organiseren van het dorpsfeest in Oze. De inkomen zijn weer gedaan, de tenten opgerichten en onze stoelen uitgeleend. Deze keer hebben we ook een aantal spelletjes (touwtrekken, eierlopen en balonnen prikken) georganiseerd om de mensen en kinderen na het eten te vermaken. Het was erg geslaagd.

We zijn nog enkele uren zoet geweest met de ontvangst van de Tacot-clus uit Gap. Deze club bestaat uit mensen met oude en speciale auto’s. De club gaat regelmatig een tourtje door het departement maken en deze kaar hadden ze ons om een picnic-plaats gevraagd. We hebben ze dus vergast op een apero en tafels en stoelen klaargezet.

De meest bijzondere activiteit was echter onze deelname aan het middeleeuwse spektakel in Le Saix. Voor dit spektakel zijn een kleine honderd mensen verkleed in middeleeuwse dracht. Aangezien we veel contact hebben met de mensen in Le Saix, is ons gevraagd de rol van courtisanes op ons te nemen. We kregen daarvoor een mooi gewaad aan en een hoofddeksel op. Alle kleding was gemaakt door Odette uit het dorp. We moesten opkomen, een hoofs dansje uitvoeren, een réverance maken naar het koninklijk paar. Vervolgens stonden alle courtisanes enige tijd op het toneel als “tableau de la troupe”, waarna we met veel spektakel werden “weggeblazen door de wind”.

Het spektakel verhaalde over een prins en prinses in het dorp wiens huwelijk kwaad verstoord werd door kwade krachten, welke vervolgens overwonnen moesten worden. Het spektakel bestand uit muziek, dans, toneel, vuurwerk, animaties (kasteel en draak) en water. Allemaal opgevoerd om 10 ‘s-avonds in het donker. Het was erg indrukwekkend, zeker als je ziet wat zo’n klein dorp kan organiseren. Bovenstaand krantenartikel laat een foto zien van een presentatie de dag erop.

Tenslotte valt nog het bezoek van Joris en diverse bezoeken van Valentin te vermelden, die Alwin goed bezig gehouden hebben. We zijn ook weer een een twe dagen naar Donzelenche getogen.

vrijdag is Alwin weer voor de eerste keer naar school geweest: de rentrée. Na één dag is er natuurlijk nog niet erg veel te vermelden. In ierde geval ziet zijn schema er goed uit. Hij heeft 2 middagen vrij en 1 middag vroeg na 2 uur sport.

Verder heeft hij veel wiskunde: 5 uur, 8 uur ingenieurskunde (werktuigbouw en electronica) en 5 uur natuur- en scheikunde. Kortom het is duidelijk een beta-richting waar hij nu mee bezig is.

Voor het begin van het nieuwe schoolseizoen zijn we er nog even tussenuit gegaan: naar de Bourgogne. We zijn maandag neergestreken op een camping bij Cluny. Een grote camping (160 plaatsen), maar nu al erg rustig. Je ziet eigenlijk alleen de camping-cars. Dus een mooi plekje onder de bomen uitgekozen. Helaas bleek de camping vlakbij de TGV-lijn Parijs-Lyon, dus er kwam regelmatig met veel geraas een trein voorbij. Gelukkig gaat de tGV erg snel, dus lang duurt het lawaai niet.

We zijn naar de Bourgogne getogen omdat Pierre daar met zijn vrouw Mary een huisje hadden gehuurd. En aangezien we Mary voor het laatst 4 jaar terug hadden gezien, was het een mooi excuus om naar de Bourgogne te gaan. En meteen toen we in Cluny rondliepen kwamen we ze al tegen, dus samen ergens geluncht.

Verder ‘s-middags de abdij van Cluny bezocht, althans wat er nog van over is. Na de revolutie is de abdij opgeeist door de staat, later verkocht en toen steen per steen als bouwmateriaal verkocht. En het was de grootste abdij van Frankrijk. Wat er nog over was, was erg imposant.

Dinsdag zijn we begonnen met fietsen, en wel plat fietsen. Een voormalige spoorlijn bij Cluny is omgebouwd tot fietspad, dus erg plat en mooi door de bossen. Erg lang geleden dat we gefietst hebben.

‘s-Middags door naar Pierre en Mary voor een lunch met zijn hele familie. Dus voor het eerst zijn moeder en broer (en vriendin) ontmoet en natuurlijk ook zijn zuster. Erg leuk. Hij zat in een erg mooie gite op het platteland een half uur buiten Cluny. De Bourgogne is hier mooi: veel bossen en heuvels, geen wijnbouw in zicht.

De volgende dag naar Paray-le-Monial, waar we langs het canal du Midi zijn gaan fietsen, dus ook een platte weg. Regelmatig kom je langs een sluis en zo zak je langzaam af naar de Loire bij Digoin. Daar is een sluis met een 6-meter hoogteverschil, voor ons het einde van de trip en weer terug naar Paray.

Daarna weer terug naar huis.