Domaine de Sivas Dagboek

De laatste week voor de kerstvakantie had Alwin de hele week tentamens, 25 uur in een week… Hij was net ziek geworden, en is dus snotterend en met een wattenhoofd aan het werk gegaan, wat uiteraard niet meeviel. De meeste cijfers zijn inmiddels binnen en zelfs in deze omstandigheden blijkt hij het goed te hebben gedaan.

Vrijdag had hij z’n laatste tentamen (4 uur filosofie) en zaterdagochtend om 6 uur zijn we naar Nederland vertrokken. In La Faurie hebben we vriend Valentin opgehaald, die zelden in het buitenland is geweest en inmiddels erg nieuwsgierig naar Nederland was geworden. De jongens hebben in de auto lekker uitgeslapen.

Precies die nacht was de eerste sneeuw gevallen, en de col de la Croix Haut was niet geveegd. Langzaam en glibberend zijn we erover gekomen, waarna de reis prima verliep.

De eerste etappe bracht ons boven Parijs om Pascal en Christine te bezoeken. Zij zijn in oktober verhuisd, en dit was een mooie gelegenheid om hen in hun nieuwe huis te bezoeken. Het was heerlijk om ze weer te zien! We hebben een lekkere wandeling in de bossen rond hun dorp gemaakt, uitgebreid samen gegeten en natuurlijk lekker bij het houutvuur bijgekletst. Na een goede nacht slapen zijn we zondagochtend rond 8 uur weer vertrokken; op naar Nederland! Het was de verjaardag van Alwin, dus aan het ontbijt hebben we hem flink in het Frans toegezongen.

We waren veel westelijker boven in Frankrijk terechtgekomen dan we gewoonlijk doen, en we hebben die kans gegrepen om via Zeeland Nederland binnen te rijden. Leuk voor ons, Alwin was er wellicht zelfs nooit geweest (?), wij weinig en voor Valentin was het uiteraard een zeer Hollandse start van Nederland. Onder de tunnel door, op naar de Westerscheldekering. Mooie dijken, zee en grauwe luchten. Bij het museum “Neeltje Jans” zijn we gestopt en hebben we uitgebreid het museum bekeken en zijn we in de westerscheldekering geweest. Indrukwekkend! We kregen nog speciaal voor ons de films over de watersnoodramp en de Deltawerken in het Frans te zien, dus we begonnen ons bezoek aan Nederland dit keer met een oerhollandse introductie!

Even in Middelburg bij de prachtige binnenstad rondgelopen, Zeeuwse boterbabbelaars voor de ouders van Valentin gekocht, en echte Hollandse friet met vegetarische kroketten gegeten. Een primeur voor Valentin: kroket. Hij vond de frikandellen later in de week een stuk lekkerder.

Over de diverse dijken zijn we toen naar Rotterdam gereden, en met een pontje overgestoken. Een uur of 8 ‘s avonds kwamen we bij oma in Ede aan, waar we Alwin in het Nederlands hebben toegezongen en verjaardagstaart hebben gegeten.

We hebben er een heerlijke week gehad: veel familie gezien, diverse musea bezocht, een dagje gaan stappen in Amsterdam, “net als vroeger” gewandeld op het Wekeromse zand, e.d. Heerlijk allemaal! Met een kratje vol Nederlandse etenswaar zijn we na 5 dagen weer naar huis vertrokken, om op tijd op Sivas te zijn om onze gasten te kunnen ontvangen. De terugweg liep voorspoedig, met alleen bij de Belgische Ardennen een gladde besneeuwde snelweg. In een keer naar huis, om 7 uur waren we er alweer.

De volgende dag La Ferme voorverwarmd en alles weer aangezet en aangesloten voor een groep van 7 Fransen die een weekje bij ons vakantiem kwam vieren, tot na nieuw jaar. Prima verlopen, rustige mensen die zich uitstekend hebben vermaakt. Door het water uit de nieuw werkzame put ging het allemaal goed.

Toen de gasten eenmaal goed geïnstalleerd waren, was het tijd voor onze volgende tractatie: we hebben onze twee puppies opgehaald bij de herder in het dorp!! Felicia is afgelopen zomer in haar slaap overleden (13 jaar)en we hadden dus al maanden geen hond meer op Sivas. We hadden de herders al gemeld graag een pup uit een eventueel volgend nestje bij hen te willen, en nu was het al zover; ze hadden 5 jonge Border Collies. Niet raszuiver, dus perfect. Ze zijn ongelooflijk schattig en zitten barstensvol energie; niet te stuiten. We willen graag dat ze buiten blijven, en hebben een mooi droog verblijf in de kelder (ofwel op de begane grond van het huis). Zo hopen we dat ze de kans krijgen om echt “hond” te blijven en geen huistrutjes te worden.

Hun vader heet Apéro, en voor de herders was het het zevende nestje van alle honden die ze hebben (waaronder een stuk of tien Patou’s…), dus zouden ze het leuk vinden als de hondjes vernoemd worden naar een apéro, beginnend met een g. En voilà: we hebben hier nu Gin-Tonic ! Het vrouwtje heet Ginny en het mannetje Tonic, roepnaam Tony.

Ze zijn zeer leergierig en enthousiast en al vrijwel zindelijk.

De winter komt dit jaar langzaam dichterbij. Het najaar is erg mooi en warm. We hebben wel regelmatig nachtvorst en dan is ‘s-ochtends wit. En soms blijft het bij het bos, in de schaduw, de hele dag wit. Maar overdag wordt het rond de 15 graden.

Echter we zijn druk bezig geweest om ons op de winter voor te bereiden. De huisjes zijn alweer een dikke maand klaar voor de winter. Al het buitenspul is naar binnen, het water is afgesloten en de buizen zijn leeggeblazen.

Het hout voor de haard ligt weer klaar op ons balkon. Alles is op maat gekloofd en gezaagd. En inmiddels is het hout droog genoeg om gestookt te worden. We gebruiken het hout al elke avond om de kamer te verwarmen. En we hebben het al een paar keer gebruikt om ‘s-ochtends de keuken op te warmen.

Onze problemen met het water zijn nog niet opgelost en we verwachten nog steeds dat onze leiding geheel is dichtgeslibt. En hopelijk gebeurt dit niet in hartje winter, want dan is er niet veel meer aan te doen. Om dit te voorkomen zijn we aan de gang gegaan met een put naast de toegangsweg. Deze put is een kleine dertig jaar gegraven. Er was een pomp in geinstalleerd om alles van water te voorzien. Volgens mijn vader is deze echter maar beperkt gebruikt.

Deze pomp hangt al een 20 jaar in het water en is al die tijd niet gebruikt. De vraag was of we een en ander weer aan de gang konden krijgen. Alvorens de pomp te starten hebben we de pomp uit de put gehaald. Hij hing een 50 centimeter in de prut, maar het lukte om hem er uit te krijgen. Daarna naar onze pompenman in Gap gebracht met het verzoek de pomp te bekijken.

En hij bleek nog goed te werken, een hele geruststelling. Begin afgelopen week hebben we de pomp weer opgehaald en in de put geinstalleerd. Stapje bij stapje hebben we de aansluitingen gemaakt, de kranen open en dichtgedraaid. En het is ons gelukt het bovenste reservoir te vullen.

Kortom we hebben nu opeens weer een zee aan water extra. Om een en ander goed te kunnen gebruiken in de winter hebben we alle putjes en kranen tegen de vorst, regen en sneeuw beschermd. Het is alleen een kwestie van het starten van de pomp.

Zaterdag met Alwin en een van zijn vrienden een videogame-beurs in Montpellier bezocht. Montpellier is hier een 3 uur rijden vandaan. De reden om er naar toe te gaan was de aanwezighied van een paar scholen, die voor Alwin interessant konden zijn. Al deze scholen zijn rond Montpellier gevestigd. Inmiddels zoekt Alwin naar scholen die zich richten op de ontwikkeling van Games. EN dan is Montpellier een ideale plaats, waar grote game-maatschappijen gevestigd zijn.

De informatie die we kregen was niet heel erg interessant, het meest hadden we al van de website begrepen. We moeten echt de scholen bezoeken om er een beter gevoel van te krijgen. Dus een en ander zal in januari vervolgd worden. December is te druk met zijn tentamens.

De beurs zelf was niet heel bijzonder. Er stonden een paar lokale game-ontwikkelaars, alsmede de grote bedrijven. Leuk waas de tentoonstelling met retro-games.

Helaas hebben we Montpellier maar beperkt kunnen zien, vanwege de regen. het ziet er leuk uit. Een zuidelijke stad met smalle straatjes en hoge gebouwen. Of te wel het zal in de zomer wel heet zijn en dan heb je veel schaduw.

Onlangs was er in het zuiden van sprake van zware regenval. Veel overstromingen in de Var en de Herault. Gelukkig een eind van ons vandaan, maar we hebben wel een staartje meegekregen. We hebben het binnen droog gehouden en buiten kregen we zeer veel regen. Sinds we hier zijn hebben we maar twee keer eerder meer gemeten. Bij Le Saix zijn we op zoek gegaan naar het stromende water en de watervallen die we nu bij ons vandaan in de bergen zien.

Het uitzoeken van een volgende school voor Alwin, begint naderbij te komen. Inmiddels hebben we een hele lijst scholen en salons, die de moeite waard zijn. Het seizoen van de open dagen is begonnen.

Afgelopen weekend zijn we naar Lyon getogen om e-artsup te bezoeken. Deze school biedt een vijfjarige opleiding (bachelor master) voor “creation numerique”. De school beviel goed en komt op de short-list.

Onze beider paspoorten waren inmiddels alweer een paar maanden verlopen, tijd om nieuwe te regelen. We hebben de paspoorten niet vaak nodig, maar het is wel handig om geldige documenten te hebben. In plaats van Nice zijn we deze keer naar Marseille getogen. Toch een stuk dichterbij.

Het consulaat is midden in de stad en goed bereikbaar. Na bij een lokale fotograaf de correcte foto’s gemaakt te hebben, was een en ander vrij vlot geregeld. Nu maar wachten tot we ze in de bus krijgen.

Uiteraard van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat langs de haven en door de stad te lopen. Leuk om even in de stad te zijn, maar het platteland bevalt ons beter. Van te voren had ik een leuk restaurantje opgezicht om te lunchen. Dat is iets wat we zeker niet bij ons in de buurt hebben.

Inmiddels al weer een week geleden: we hebben onze jaarlijke appelpluk afgerond. Er waren deze keer extra veel appels, dus we moesten 3 weken aan de gang. Het was erg warm tijdens de pluk en daarom zwaar. Als het kouder is gaat het een stuk makkelijker.

Nu dit is afgerond kunnen we ons weer op de dagelijkse zaken richten. Er bleek vrij veel te zijn blijven liggen. Inmiddels zijn we weer behoorlijk bij. En voordat het echt koud wordt, moet het stookhout klaargemaakt worden. Kortom altijd wel wat te doen.

Het is nog mooi weer in de Alpen. Onlangs hebben we er van gebruik gemaakt door een dagje uit te gaan naar de Foire Genepi (een markt met bio-dingen), te wandelen en te zwemmen.

Vlak voor het begin van het schooljaar waren Hans, Eva, Joris en Mara bij ons op bezoek. Ze wilden even een paar dagen vakantie. Ze waren toe aan een paar dagen vakantie, dus daar hebben we gebruik van gemaakt met een dagje naar de watervallen van de Valgaudemar.

Inmiddels weer een stap verder met onze waterperikelen. Afgelopen maandag heeft de pomp het helemaal begeven. Hij deed het helemaal niet meer, waarschijnlijk omdat hij vol kalk zat. Gelijk naar onze pompenman getogen en het hydraulische gedeelte van de pomp later vervangen. We zetten het oude gedeelte nog een paar weken in de azijn, zodat we het nog een keer kunnen gebruiken.

Afgelopen vrijdag konden we de pomp weer ophalen en gelijk geinstalleerd. Vervolgens wachten op het vullen van het pompreservoir. En een en ander werkt weer. We pompen nu 4 liter per minuut gedurende 6 uur. En zo lopen we weer langzaam in. We kunnen waarschijnlijk nog wat langer pompen, maar dat moeten we nog preciezer uitzoeken.

Geen water gedurende een week dus, maar wel alle gites vol. We hebben onze logees gevraagd om zo zuinig mogelijk te doen. Maar met een groep van zes mannen die de hele dag fietsen is dat zelfs lastig. Daarom hebben we onze buurman, Michel, gevraagd om water aan te voeren. Hij kwam zo elke dag 1000 liter brengen.

Bij het demonteren van de pomp hebben we geconstateerd dat ook de buis langzaam aan het dichtslibben is met kalk. Het is selchts een kwestie van tijd voordat de hele buis dicht zit en we echt geen water meer kunnen pompen. Het vervangen van de buis is geen optie momenteel. De lengte van de buis is een 1000 meter. De buis zelf vervangen is nog wel te betalen, maar om ook de buis te begraven wordt veel te duur. We moeten daarom op zoek naar een alternatief.

We hebben nu officieel de buurgemeente, Chabestan, gevraagd om ons op het openbare waternet aan te sluiten. In principe lijken ze er niet op tegen te zijn en wordt de vraag meer wie wat moet gaan betalen. Voor we daar uit zijn, zijn we wel een paar maanden verder.

De eerste weken van augustus is het altijd topdrukte hier, vol met feesten en activiteiten. Zo ook dit jaar.

In Oze hebben we eind juli een jeu de boules wedstrijd georganiseerd. Het was prachtig weer, en er waren zo’n 40 - 50 spelers op het toernooi afgekomen! Verder nog zo’n twintig toeschouwers, dus de hele middag en begin van de avond was het een gezellige drukte op de Boulodrome. Een geweldig sfeertje, en iedereen in uitstekend humeur. De jongste deelnemer was een jaar of 4 en de oudste rond de 80.

Daarna werd het tijd voor het jaarlijkse feest de St. Laurent. We hebben weer zelf een maaltijd georganiseerd en geprepareerd, dit jaar voor 120 mensen. We hadden de burgemeester zo ver gekregen dat hij voor het eerst in jaren weer toestemming gaf voor een “grillade” en een groepje mannen heeft zich enthousiast gestort op het bouwen van een enorme, overdekte (!) barbeque. Een groepje vrouwen heeft alle andere gerechten gekookt en bereid in de gezamelijke dorpskeuken. Helaas regende het die hele dag pijpestelen, dus buiten eten onder de platanen zat er niet in. Zodra het besluit genomen was het geheel te verplaatsen naar een grote open schuur aan de rand van het dorp, stonden er al 4 auto’s met aanhangwagens op de stoep om tafels en stoelen te verhuizen. In een half uur stond alles gedekt klaar in de droge schuur en konden we beginnen. Jammer van de regen, maar de saamhorigheid was enorm en iedereen was heel tevreden dat het toch door kon gaan. We hebben heerlijk gegeten in een geweldige sfeer. Nog dagen daarna werden we door mensen aangesproken omdat ze het zo leuk hadden gevonden. De spelen die we wilden doen na het eten konden echt niet doorgaan in de regen, zodat we de Boules carrés, ofwel jeu de boules met vierkante “ballen” verplaatst hebben naar een middag twee dagen later. Ook dat werd weer een drukbezochte, sfeervolle middag met zo’n vijftig spelers.

Meteen daarna begonnen voor Arnaud en mij de repetities voor het jaarlijkse spektakel in Le Saix. Elk jaar spelen ze daar met dorpsbewoners van alle leeftijden een groots theaterstuk met muziek, dans, vuurwerk, lichteffecten en waterfonteinen. Geweldig om aan mee te doen! Dit jaar speelde eea zich af in de dertiger jaren aan een mondain strand en een luxe hotel. Er werden sieraden gestolen, detectives kwamen er bij te pas en bij het eind-goed-al-goed kwam er een spetterend optreden met alle toeters en bellen tegelijk. Prachtig! We hebben een keer of 4 gerepeteerd en ‘s avonds laat de voorstelling zelf gespeeld voor een heel groot publiek. Aan het stuk zelf werkten 110 mensen mee. We hebben erg genoten van al die mensen, van het verhaal, de geweldige muziek, de vondsten in tekst en decor en de prachtige kostuums. Wij waren zeer moandain in een hele sjieke lange handgemaakte zwarte jurk met veel kant en plooitjes en een sjiek pak met hoed en vlinderstrik.

Nu verder met de Table d’hote, de bijeenkomsten voor het conseil en dergelijke, maar daarover een andere keer.

Onlangs was er weer een nacht der sterren. Deze werd weer in heel Frankrijk georganiseerd. Deze heeft de Conseill General (leiding) het op zich genomen om te inventariseren wat er zoal in het departement plaatsvond. Daarvoor is de burgemeester benaderd, die op zijn beurt mij benaderd heeft. Ik heb weer ja gezegd en wat tekst ingeleverd. Een paar dagen later zag ik een en ander terug in de krant in een paginagroot overzicht van de nacht der sterren en alle bijbehorende activiteiten.

De nacht zelf zag er somber uit en begon met veel wolken en eerder op de dag regen. Ik heb mezelf wel buiten geinstalleerd en afgewacht wat het zou worden. Om 11 uur begon de nacht met het uitdoen van de publieke verlichten. Aangezien er nog wolken waren heb ik eers mijn winterverhaal verteld: een tour van ons zonnestelsel.

Toen ik daarmee klaar was, was de sterrenhemel geheel zichtbaar en heb ik nog iets meer kunnen vertellen. Ik heb maar niet te veel gedaan, want de mensen waren al moe. Er zijn een dertigtal mensen langsgekomen en rond 1 uur hield iedereen het weer voor gezien en heb ik weer ingepakt.

Onlangs stond er een artikel over de Berenklauw (dat is de plant) in de Dauphiné Liberé. Er was ergens in het departement een voorkomen van deze indringer gevonden en die was met man en macht uitgeroeid. Erbij was vermeldt dat deze plant zeer moeilijk te vernietigen is, blaren op de huid kan veroorzaken en zich zeer snel voortplant.

Het artikel sluitte af met de opmerking dat er slechts twee plaatsen in het departement bekend waren waar deze plant voorkwam, waaronder op Sivas in Oze!!!

Wil nu dat we al jaren met deze plant aan het vechten zijn om deze uit te roeien, maar dat deze altijd weer opkomt. Ook dit jaar zijn we weer druk aan het vergifigen geweest. We hebben de plant onder de duim, maar weg is hij nog niet. Er zijn nog maar een paar kleine plantjes over en daar hebben we al weer gif over gespoten.

En zo was Sivas eens negatief in het nieuws.

Gisteren ben ik met Alwin en twee van zijn vrienden naar Grenoble geweest om de laatste Harry Potter film in 3D en VO te zien. Een leuke film. Alwin vond het de beste van de serie.

Hiermee is een hele periode afgesloten, die begonnen was toen hij acht jaar was. We hebben alle boeken hardop voorgelezen, alle films gezien en verscheidene in huis. Hij is er echt mee opgegroeid.

De leeftijd van Harry Potter en zijn vrienden loopt vrijwel gelijk aan zijn leeftijd. Dus veel van dezelfde opgroeigevoelens zijn samengevallen.

We hebben lekker in de stad gegeten en uitgebreid gewinkeld.

Begin juli leek de feestcommissie van Oze op zijn eind te lopen. Vorig jaar was de president van de commissie al afgetreden wegens een verhuizing. En in juni zei de secretaris dat ze er ook mee op wilde houden. Gevolg is dat ik er begin juli nog slechts alleen was. En om een vereniging in Frankrijk te hebben moet er minstens een bestuur van 3 leden.

We hadden geen idee of iemand in Oze nog wel in het bestuur wilde. Om dit op te lossen hebben we een vergadering op de boulodrome belegd rond een drankje, lekker laagdrempelig dus. Iedereen heeft een uitnodiging in zijn brievenbus gehad met de dringende oproep om zich aan te melden anders zou er dit jaar geen feest georganiseerd worden.

Op de vergadering waren een 30-tal mensen afgekomen. En na wat aandringen wilden 2 mensen met mij mee doen. Annie met wie Inge haar verkiezingscampagne had gedaan. Zij had ook in de vorige feestcommissie gezeten. En Jean Ricard heeft zich opgegeven om in het bestuur te zitten. Hij is zo’n 75 jaar oud en heeft al aan alle activiteiten in het dorp meegedaan. In de praktijk zal hij niet zo veel doen, maar vult wel zo mooi het bestuur. En ik ben zelf president van de feestcommissie geworden, wie had dat gedacht!

De eerste vergadering hebben we inmiddels gehad, de formaliteiten zijn geregeld en het activiteitenprogramma voor het jaar opgesteld. En de eerste schetsen voor het feest gemaakt.

Twee weken later hebben weer een vergadering op de boulodrome georganiseerd met degenen die met de organisatie van het feest wilden meehelpen. Het menu is vastgesteld, taken verdeeld, verantwoordelijkheden gedeeld, zodat de activiteiten van het dorp nog meer van de mensen van het dorp zijn.